2008.04.20 @ Take 12+ (ตอน:เบื้องหลัง)

 

ถนนข้าวสาร

- ระหว่างที่น้องทานอาหารกันอย่างเบิกบานนั้น เรากะยืนเปลี่ยวรออยู่ด้านล่าง แร้วน้องทงเฮกะอ่อยได้อี้ก~ เด่วเดินมาโบกมือ เด่วแอบมายืนส่งยิ้ม เด่วออกมาเล่น อะไรกันกะไม่รู้  คือไม่ทราบว่า 12+ มีอะไรดีหนักหนาถึงทำให้น้องเราอารมดีกันตลอด ตั้งแต่ทริปน้องบอมแบมแร้วอ้ะ เราหันไปคุยกะมี้ว่า "เนี่ย.. มะเช้ามันต้องให้น้องกินกัญชาแหงๆ"

- หลังจากน้องทานอาหารกันเสด เริ่มออกมาจะถ่ายกันต่อ เรากะนั่งแหมะอยู่ตรงท้ายรถคุนพี่ตำรวจคนนึง แร้วเค้ากะคุยกะแฟนคลับประมานว่าน้องจะถ่ายตรงไน๋ เรากะหูกางสุดชีวิตเอาเปนว่า น้องจะออกไปถ่ายข้างหน้า เสดจากนั้นจะเค้ามาเดินถ่ายข้างใน เราเรยเริ่มปฎิบัติการกะระยะน้องเดิน คิดได้ดังนั้นกะไปยืนซุ่มแถวรถพักน้องรุย ตอนน้องออกมาจากร้านอาหาร ขึ้นรถตู้มาละมาเปี่ยนขึ้นรถพัก ระยะนั้นได้เหนน้องติ้ดนึง  แถมคุนป้าร้านขายผัดไทกะบ่นๆๆ ไรหนักหนามิรู้... ซึ่งอารมตอนนั้น "กรูจะเปนลม" ทุกคนเงี้ยตกใจ "หนึ่งแกไหวไม๊" เราแบบไหวๆ แต่ลงไปนั่งแหมะกะพื้นแร้วอ่ะ ยืนนานๆเวียนหัวแน่ๆ มะคืนนอนไปแค่ 2 ชมคึ่งเอง...

 - ทีเน้ตอนที่เรายืนๆรอน้องออกกันอยู่น่ะ.. พี่กาดคนนั้นของเรากะมายืนให้เราได้เหน แต่พี่เค้าไม่ยอมยิ้มแร้ว  เนื่องจากมีเด็กเขรมฟังภาษาไทยไม่รู้เรื่องไม่ยอมทำตามที่พี่เค้าบอก เราเงี้ยแทบวิ่งเข้าไป *ตบๆๆ* ข้อหาทำให้พี่กาดของเราไม่พอใจ พี่กาดเรยไม่ยอมยิ้มเรยอ้ะ *โกดดดดด*

- พอน้องเดินออกมาตรงที่ถ่ายทำ เรากะเริ่มระลึกกันได้ว่าควรจะเดินไปดูน้องถ่ายไม๊? ยืนตรงเน้ต่อไปจะเสียชาติเกิดกันป่าวๆ  เรยข้ามถนนไปฝั่งตรงข้ามเพื่อแลน้องถ่าย เรายืนอยู่ตรง Burgerking เพาะตรงจุดนั้นคนยืนน้อยตี้ดนึง.. ทีมงานเริ่มเคลียถนน รถตุ้กๆมาจอดเรียกน้องออกมาสแตนบาย คือตอนนั้นน้องยืนกันนานมากมาย แถมยืนกันแบบไม่มีร่มด้วยเหอะ *สงสาร* เพาะยัยเขมรทั้งหลายเอาแต่กรี้สๆ ไม่ยอมฟังที่เค้าพูดกัน  คิดแร้วมะโหเด่วมี *ตบ* หงุดหงิดเด็กไทยทำตัว...

- น้องถ่ายรอบแรกคืออารมว่า.. รถตุ้กๆกะขับช้าๆ ให้น้องวิ่งตามกันสบายๆ เอาเปนว่าเสดพิธี แต่พอรอบหลังๆ สปีดมันกะเริ่มเพิ่มมากขึ้นไปอีก น้องเรากะวิ่งกันตับแล่บ  รอบแรกรุยพี่เจ้าชายเค้าคงคิดว่าถ่าย Human อยู่ เพาะพี่เจ้าชายวิ่งแบบไม่คิดชีวิต วิ่งนำรถตุ้กไปอีกแน่ะ.. รอบต่อๆมาน้องทงเฮโชว์พาวบ้าง วิ่งซะอย่างกะเหนน้องบอมแบมแอบกิ้กเราอยู่ข้างหน้างั้นอ่ะ  แต่ให้น้องวิ่งหลายรอบมากมาย เรางี้สงสารเรยเหอะ... คือขนาดเรายืนตากแดดดูน้องเฉยๆยังเหนื่อยขนาดเน้!~ แร้วน้องวิ่งด้วยอี้ก.. คงเหนื่อยหลายสถาน *สงสาร* พี่เจ้าชายเค้าใส่เสื้อกล้ามเด่วโดนแดดเผาดำเมี่ยงแน่ๆ..

 - ฉากเน้ถ่ายกันยาวนานจิงๆ.. คือเปนชั่วโงได้อ่ะ.. พอตอนที่เราเหนพี่กิฟท์ พี่เอ๋ไรงี้ เรากะตะโกนๆเรียก แต่ไม่มีคนได้ยิน  พี่ก้อยหันมาพูดว่า "หนึ่งแกญาติเยอะว่ะ" อ้าวคนมันดังกะงี้ หลังจากลังเลอยู่นานเราเรยวิ่งดุ้กๆๆๆ ข้ามฝั่งไปยืนตรงที่พวกพี่เอ๋ยืนกันอยู่ อารมว่าเปี่ยนมุมมอง  ทุกคนเจอเราแร้วทำหน้าตกใจแบบ "หนึ่งโทรมมากๆ ไม่มีเสียงแร้วนะ" คือณ.ตอนนั้นกะเริ่มรู้ตัวกรายๆว่า.. เราอาการหนักแร้วแต่ยอมป่ะละ..? ไม่มีหรอกยืนสลอนจ้วงน้องกันต่อไป.. พอถ่ายเสดน้องกะเดินมาขึ้นรถพัก ระยะตรงที่เรายืนห่างกันแค่เอื้อม  น้องทงเฮเดินมากะโบกมือให้ทั้งสองข้าง แต่ตาน้องอ่ะไม่ได้มองแฟนคลับละไม่ได้ยิ้มรุย แต่น้องกะโบกมือมาให้ตลอดทาง สุดยอดมากๆ... นับว่าน้องแคร์พวกเราเยอะๆอ่ะ ขนาดทั้งร้อน ทั้งเหนื่อย แต่น้องกะยังเซอวิด *กรี้ส*

- พอน้องขึ้นรถพักเค้ากะเริ่มย้ายกองกันมาข้างใน เราเรยมาหาที่จับจองยืนจ้วงน้องกันใหม่ ตอนแรกนั่งแถวๆริมฟุตบาทนั่นละ ฝั่งที่เรานั่งร้อนสราดขนาดว่ากางร่มแต่มิช่วยอะไรได้รุย  เราเรยเดินไปหาที่ใหม่กันเปนฝั่งที่น้องถ่ายนั่นละ เรยได้เหนเบื้องหลังน้องเต็มๆ แถมด้วยหัวคนอีกเต็มๆเช่นเดียวกันเนะ  คือตรงจุดที่เรายืนหัวพี่ซึงกะแอบบัง ตอนนั้นถึงพี่ซึงจะหล่อแค่ไน่ แต่เรากะอยากเหนความหล่อของพี่เจ้าชายชัดๆเน้ ชะเง้อชะแง้กันคอแทบหลุด กะหันมาคุยกันว่า "เราควรจะซื้อเสริมส้นไว้เพื่อการเน้" เออเนาะ.. แบบพอหยุดกะเอาเสริมส้นขึ้นมา แต่พอตอนวิ่งเรากะถอดออก *อิ ยะ ฮะ ฮ่า* แร้วกะดีนิดนึงคือตรงที่เรายืน พี่กาดของเราเค้าแอบมายืนกั้นตรงเน้พอดี เรากะเรยได้จ้องหน้าพี่เค้า  พี่กาดแบบหน้าดำตัวแดงแร้วเหอะ เหงื่อเงี้ยไหลเปนน้ำตกช่างน่าสงสารยิ่งนัก... แถมพี่เค้าแอบหันมาส่งสายตาให้เราอี้ก~ วินาทีนั้นเขิ้นน รีบหันหน้าหลบแทบไม่ทัน (ซึ่งไม่รู้ว่าจะหลบทำไม)

- พอถ่ายเสดน้องกะขึ้นรถพัก กองถ่ายกะเปี่ยนมุมมองเปนระยะซูมด้านในกันบ้างที่เน้ละ เราได้เป็นผู้ญ.แถวหน้ายืนติดเส้นที่พี่เค้ากั้นเอาไว้พอดีรุย ถึงทำให้เหนเบื้องหลังน้องเตรมๆ คือระยะแค่มือเอื้อมอีกแร้วละ ระหว่างที่รอเค้าเตรียมๆไรกันเงี้ย พี่ทีมงานเค้ากะเดินมาเสียบไวเลตให้น้องทงเฮ อารมกะต้องถกเสื้อน้องขึ้นแบบนั้น แร้วเหน็บเอาแถวๆกางเกงน้อง แร้วเปนไงละขอบบอคเซอร์น้องทงเฮกะโผล่มาให้เราหื่นได้อี๊ก~  พี่เค้ากะหยุกหยิกๆกันนานมาก เรากะยืนน้ำลายย้อยต่อไป *ปราด* แร้วตอนยืนสแตนบายน่ะ พี่เจ้าชายเค้าเอาอีกแร้วละ หันไปหยิกเอวน้องทงเฮ  น้องทงเฮกะบิดตัวทำหน้าเซกซี่ (ได้ข่าวว่าน้องทำหน้าเจ็บ) คราวก่อนพี่เจ้าชายกะหยิกน้องบอมแบมจนน้องลุกขึ้นมาจะต่อย คราวเน้มาหยิกน้องทงเฮอีก  พี่เจ้าชายทำงี้บ่อยๆไม่ปลื้มเน้ เด่วมีปล้ำกันแน่ๆ... *หัวเราะ* ฉากนั้นหลายเทคได้อยู่ซึ่งมันทำให้เราจ้วงน้องได้อย่างสะใจ

 

อารีรัง

- พอส่งน้องขึ้นรถตู้ปุ๊ป เรากะรอรถน้องเลี้ยวแร้วรีบเรียกแท็กซี่กันโดยไว.. พอรถน้องออกเรากะให้คุนพี่คนขับประกบติด คือแท็กซี่เราน่ะห่างจากรถน้องแค่ไม่กี่คันจิงๆ  แต่ตอนที่ติดไฟแดงกันอยู่ มีรถแท็กซี่มาจิ้มหน้ารถเราแถมรถน้องฝ่าไฟแดงออกไปอิแท็กซี่นรกนี่มันไม่ยอมขับตาม เจือกเบรกซะอย่างนั้น ทำให้เราหลุดจากรถน้องแถมหลุดนานมากๆ คือประมาน 3 นาทีได้~ แร้วโทหาใครไม่มีคนตามรถน้องทันซะคน ไอ่รถตู้ที่ตามทันน่ะมีแค่ไม่กี่คันจิงๆ.. พอหลุดไฟแดงเรากะเริ่มคิดละ น้องจะไปไน๋กันเว้ แต่คิดแร้วต้องทานข้าวชัวๆ แต่มันที่ไน๋ละ  จะไปสีลมหรืออโศกว้า คุนพี่คนขับรถเค้ากะช่วยเราคิดๆๆ ว่าน่าจะไปที่ไน่ได้บ้างน้อ..? แต่ใจเราอ่ะคิดว่าน้องไปสีลมอะไรดลใจกะมิรู้ เสดพี่ก้อยโทถามเพื่อนกะบอกว่าขับผ่านเยาวราชอะไรแถวน้าน~ แร้วน้องจะกินอะไร? ลงเดินกินก๋วยเตี๊ยวโต๊ะกังเร้อะ..? พี่คนขับรถกะขับให้เราเรื่อยเปื่อยมากๆ ไปโผล่เอาทางพระราม 4 เอ๊ะ! หรือ 9 นี่ละลืมไปละ  เราซึ่งกำลังนอนเลื้อยเอาหัวพิงเบาะรถกุมขมับอยู่นั้น เงยหน้าขึ้นไปมองบนสะพานพอดี เหนรถตู้ยาวเปนขบวนอารมคล้ายๆ รัชาทายาทประเทศซาอุฯเสด็จแบบน้าน  ตะโกนชี้ๆด้วยเสียงดังอันแหบๆ  "พี่คะๆ รถตู้บนนั้นคะๆ" ทุกคนเงยหน้าขึ้นไปมอง "เห้ย!~ จิงว่ะ" คุนพี่คนขับรถเลี้ยวปร้าดให้เราสามารถไปทางเดียวกะน้องได้

- กะเหนว่ามีรถตู้ที่เราค่อนข้างมั่นใจว่าเค้าตามรถน้องทัน แต่ยังมิเหนรถน้องเรากะยังมิมั่นใจ นั่งส่งพาเทให้น้องทงเฮกันทั้งรถ ขับกันตามๆไปรถน้องทำท่าจะเลี้ยวเข้าโรงแรมแต่กะวนออกมา เสมือนจะหาเรื่องทำให้รถเด็กตามหลุดอ่ะ แร้วกะเลี้ยวรถกับผ่านทางสีลม สรุป.. น้องไปทานข้าวที่อารีรังกัน แร้วใครบอกช้านวะว่าน้องไม่ไปอารีรังแน่ๆ  พอคุนพี่คนขับเค้าจอดตรงอารีรังให้พวกเราในรถกะนั่งเอ๋อๆ เหนเด็กวิ่งลงรถไปกันตรึม คุนพี่เค้ากะไล่เราลง "น้องเค้าวิ่งลงกันหมดแร้วนะ" ทุกคนยังนั่งนิ่งอารมมึนๆ "เอ๊า เร้วๆๆ เค้าวิ่งกันหมดแร้ว" คือคุนพี่คนขับเค้าตะโกนไล่ๆให้เรารีบวิ่งตามอ่ะ คุนพี่ใจมากมาย   เรากะจ่ายตังโดดลงรถแร้วรีบวิ่งไป

- พอมานั่งพักตรงหน้าอารีรังเราเริ่มคิดได้ว่า ด้วยพาเทที่เรากะพี่เจ้าชายมีต่อกันเสมอทำให้เราพบเจอกันบ่อยยิ่งนัก หากใครเมนพี่เจ้าชายต้องเกาะติดเราไว้ เพาะพาเทเรากะพี่เจ้าชายเชื่อมกันเสมอ  ไม่ว่าจะทริปไน่ๆ เราจะสามารถหาพี่เจ้าชายเจอได้เสมอ เราวิ่งซ้ายพี่เจ้าชายโผล่ซ้าย เราวิ่งขวาพี่เจ้าชายโผล่ขวา  ดีนะทริปเน้เรามาเพื่อพี่เจ้าชาย ไม่งั้นเราจะนอย... เรากะนั่งรอเรื่อยเปื่อยแต่อารมตอนนั้นเรามึนจิงๆ คือพอยืนปุ๊ปรู้สึกเหมือนหัวจะทิ่มทันที เราเรยต้องตบๆ หยิกๆ หน้าตัวเอง คือใครเจอตอนนั้นอย่าคิดว่าเรามีเลือดฟาดนะ เพาะเหนหน้าแดงๆชมพูๆ จิงๆแร้วเรากำลังทำร้ายตัวเองเพื่อให้ตื่น  แถมอีกนิดคุนพี่เจ้าของร้านอารีรังน่ารักมากๆ ด้วยความสงสารรึสมเพชกะมิทราบได้ เค้าให้คุนพี่กาดเค้าน้ำมาแจกเด็กๆ *ซึ้ง* เรากะวิ่งไปรับน้ำกะเค้าเหมือนกัน แถมพี่กาดใจดีมะเช้าเปนคนแจกให้เราด้วย >< เราเรยได้น้ำมาล้างหน้าล้างตา ค่อยเพิ่มความสดชื่นอีกนิด

 

สตูดิโอพระราม 9

- พอน้องทานข้าวเสดเรียบร้อยกะคิดกันว่าจะเข้าโรงแรมรึป่าวน้อ? แต่ป่าวเรยรถน้องเลี้ยวไปไน่ๆกะมิรู้  ยังคงขับตามกันไปอย่างเมามันส์ ขึ้นทางด่วน 2 ต่อไปลงรามคำแหง แต่เลี้ยวเข้าซอยพระรามเก้า 51 (ใช่ป่าววะ) แร้วกะลงเดินเข้าซอยอีกตี้ด.. คือสถานที่ตรงนั้นมีแต่บ้านคนอ่ะ เงียบมากมายน่ากัวได้อี้ก~ แร้วเรากะมานั่งแถวๆที่เค้าจอดรถของหน้าบ้านซะหลังนึง แอบงีบโดยการเอาหัวพิงรถ ประมาน 15 นาทีได้แร้วสะดุ้งตื่นเพาะได้ยินเสียงมี้เรียก คือเบาๆอ่ะนะ  แต่เราหลับมิค่อยสนิทกัวพี่เจ้าชายเค้าออกมากัน แร้วกะมายืนสะลึมสะลือรอตอนที่น้องใกล้ๆจะออก พอดีพี่เกตมากะคุยเรื่องที่ทำให้เราฮาแตก เปนอันว่าตาสว่างทันใด  ยืนเล็งเหนน้องทงเฮใส่เสื้อสีชมพู เปิดเถิกมัดจุกหน้าน่ารักมากมาย แต่เรามิเหนพี่เจ้าชายละ เหนแต่หมวกอันเด่นเปนสว่าอย่างเดียวเท่านั้น  แร้วพอน้องขึ้นรถปุ๊ป เอาอีกแร้ววิญญาณนั่งวิ่งโอลิมปิคกะสิงเราทันที วิ่งไปขึ้นรถพี่ปุ้กที่จอดอยู่เรยปากซอย *หอบ* พอรถน้องออกกะขับตามๆกันไปเปนขบวนอะเกน ทีเน้น้องกะเลี้ยวเข้าโรงแรมจิงๆละ ยังคุยกันเล่นๆว่า "แมร่ง!~ ถ้าน้องไปตี้งตึงไม่ไปนะเว่ย สภาพเน้ไม่เอา" แต่เหนสภาพตัวเองแร้วอนาจจิงๆ.. *ส่ายหน้า* พอเราส่งน้องเข้านอนเปนที่เรียบร้อยกะแอบร่ำลาเผื่อพุ่งเน้ เพราะเราเริ่มรู้สึกว่า สังขาราของเรามิอำนวยแต่อย่างใด เสียงเราโดนพี่เจ้าชายดูดไปแร้ว

 

สรุปรายงานประจำวัน

- วันเน้น้องทงเฮและพี่เจ้าชายเดินมาหาตอนถ่ายที่สตรีวิท 1  (เข้าข้างตัวเองคอดๆ)

- วันเน้เราไม่เหลือเสียงที่จะพูดแต่อย่างใด ตากแดดที่ป้อมพระสุเมรุร้อนมากมาย

- เราได้จ้วงพี่เจ้าชายอย่างสะใจ..  เกินคุ้มจิงๆกะทริปเน้ (ถึงแม้เราและน้องจะแอบป่วย)

- ประทับใจน้องทงเฮสุดชีวิต ที่ร่าเริงสดใสได้ตลอดเวลาแม้น้องจะป่วย *นับถือ*

- ทริปเน้แค่การตามขำขำแต่เล่นเอาป่วยไม่มีเสียงได้แหะ

- คุนพี่คนขับรถทุกคนในทริปเน้ได้ใจเราไปเต็มๆ.. คิดละอยากให้มาขับรถตู้ให้จิงจิ้ง