Special
ทริปเอสเจอินไทย 2007
วันที่ 15 ก.ค. 2550

 

 วันเน้โชคดีหน่อยคือว่า.. เราสามารถตื่นสายได้อีกตี้ดนึง  เพราะว่านัดกะพี่ชายคนขับรถไว้ที่แยกบางนาตอน 9 โมง.. ไปยืนรอมินานพี่ชายกะมารับและรับคนอื่นๆ... พวกเรา(ไม่กี่คนที่ตื่นเช้า)กะรอกันอยู่ที่โรงแรมอย่างสนุกสนาน(เหรอ?) สมควรแก่เวลาที่ SJ ต้องไปมี้ต.. รถบัสกะขับเคลื่อนออกมา เรากะไปยืนๆออ แต่กะยังไม่เหนน้องเรียวอยู่ดี TT^TT แถมที่แย่ไปฟ่านั้นเราเจอ ชอยซี  คือตรงที่เรายืนน่ะ แฟนคลับคนอื่นๆเค้าวิ่งไปหาน้องทงเฮข้างหน้ากันหมดละ เหลือเรากะเพื่อนมิกี่คนที่ขี้เกียจวิ่งไป ชอยซีเรยเปิดม่านมาโบกมือให้.. แต่อารมทุกคนที่ยืนตรงนั้นทำหน้าแบบ "เชี่ย!~ โบกให้กุทำไม" เอาเปนว่าทำให้ชอยซีหน้าเหวอได้

*หัวเราะ*

 

เราขับรถตาม SJ กันมาถึงสยามกะนัดแนะพี่ชายคนขับเรียบร้อยว่าตรงนี้ๆ นะคะ... แร้วระหว่างที่เรารอมี้ตกะไปเดินเฉิดหาของกินกัน แต่แทบไม่ได้กินอะไรเรยจริงๆ มีแค่เค้กนิดหน่อย อารมตอนนั้นเราไม่หิวจิงๆง่ะ  อยากเจอหน้าน้องเรียวมากมาย

 คิดแร้วกะนอยได้อี้ก~ อยากเข้าไปมี้ตเอาลายเซ็นต์น้องเหมือนคนอื่นๆบ้างจังเรยน้า...

เราเดินกันอยู่นานพอสมควรจึงได้เวลาไปยืนรอน้องออก บริเวณแถวนั้นแน่นอนอยู่แร้วว่าคนมากมายมหาศาล ยิ่งพอใกล้เวลาน้องออกแค่นั้นละ..  เสียงกรี้ดกะดังกันมาเรื่อยๆ.. เรากะไปยืนรอตรงแถวรถบัสเสี่ยงดวงเอา "เอาวะ!~ ถ้าบุญมีคงเจอน้องเรียวกันตรงเน้ละ" แต่แร้วเป็นไงละ.. บุญเราให้เจอชอยซีซะงั้น  แบบชอยซีนั่งคู่กะฮยอกแจ ละเอี้ยวตัวพาดผ่านมาโบกไม้โบกมือให้ *ร้องไห้* ทำไมเราไม่เจอน้องเรียวเรยละ.. แร้วขอเม้านิดนึง!~ คือเรายืนมองสต๊าฟคุยกะเด็กอยู่ อารมชี้ๆตรงที่นั่งหลังฮยอกแจอ่ะ.. เรากะเริ่มสังเกตุ "ใครอยู่ตรงนั้นวะ" แร้วสต๊าฟกะแกล้งเปิดม่านออกมานิดนึง *พรี่บ* ปรากฎว่าเป็นซองมินน้อยอ่ะ  แต่ซองมินนะกระชากม่านปิดเร็วเว่อๆ คือถ้าใครไม่สังเกตุดีๆ หรือยืนเล็งมานานแบบเรานะ ไม่มีทางเหนแน่นอนอ้ะ,,

 

พอรถบัสออกมาเรากะขับตามๆๆๆๆกันไป.. เลี้ยวเข้าโรงแรมเป็นอันเรียบร้อย พวกเรากะปักหลักรอกันอยู่หน้าโรงแรมละ ตั้งแต่ประมานเที่ยงจนถึงทุ่มแร้วอ่ะไม่มีท่าทีว่าจะออกไปไน่..? ทั้งๆที่วันเน้กะเป็นกลับแร้วน๊า  เราเรยเดินไป 7-11 กันปุ๊ป!~ มีโทสับว่ารถออกทีเน้ต้องวิ่ง 4*100 กันกลับไปที่โรงแรม  แต่กะไม่รู้ว่าใครออกไปบ้าง? เพราะเอารถตู้ออกและไม่มีคนมั่นใจเรยว่า "เปนใครบ้าง" ณ.ตอนนั้นมีข่าวลือหลายกระแสคอดๆ.. แต่ทุกชื่อที่หลุดออกมา "ไม่มีน้องเรียว" เราแทบจะร้องไห้ TT^TT แถมยังมีข่าวว่าน้องจะออกไปเรย แร้วเข้าทางพิเสดอี๊ก~ เอาเข้าไปชีวิตมีอะไรบัดซบได้มากฟ่าเน้อีกม้ายย ย ย~ ตอนนั้นเรานอยมากแอบร้องไห้เรยเหอะ..!!! แต่พอรถบัสออกรถตู้ที่ตอนนั้นเหลือกันไม่กี่คันกะขับตาม ปรากฎว่าไป Health Land น้องแอบไปนวดกันนั่นเอง

เรายืนรอด้วยความลุ้นระทึกข้างถังขยะอันแสนสุดจะเหม็น  ว่าจะมีใครออกมาจากสถานที่นั้นบ้าง ยืนรอไปประมาน 30 นาทีได้ประตูเปิดออก กะเริ่มทยอยเดินออกมาขึ้นรถกัน และแร้วเรากะเจอน้องเรียว  ออร่าความน่ารักของน้องยังคงเด่นชัดเสมอ...  ได้เจอกันแค่ไม่กี่วิแต่แทบจะพรากเอาวิญญาญเราไปทีเดียว.. จากนั้นกะขับตามรถบัสกันต่อ สรุปว่าเลี้ยวเข้าโรงแรมอีกที  "ไหนบอกว่ากลับเรยไงวะ" เกลียดข่าวลือชิบ!~

 

 

พวกเรากะรอน้องกันอยู่หน้าโรงแรมต่อไป~ พอประมาน 5 ทุ่มกว่าๆรถบัสกะออกจากโรงแรมไปสนามบินกันแร้วละ ระหว่างทางเนี่ยรถตู้ตามกันไปเป็นขบวนแทบปิดถนนเส้นนั้นรุย.. แร้วลองคิดสภาพตอนดึกๆหน่อยนะ รถทุกคนเปิดไฟหน้ารถอ่ะ แร้วรถบัสเด่นเปนสง่าอยู่ตรงกลาง ปิดล้อมด้วยรถตู้ทั้งหมด แถมด้านท้ายๆหน่อยน่ะเต็มไปด้วยแท็กซี่กะรถส่วนตัวกันอีก ไอ่รถตู้ที่ตามเนี่ยประมาน 50 คันเหนจะได้  แต่รถเราขับนำมาก่อนไงเรยทำให้ได้เหนบรรยากาศแบบนั้น... สำหรับเรานะอยากให้คนอื่นๆเหนอ่ะ มันประทับใจจริงๆ  พอถึงสนามบินปุ๊ปเรากะโดดลงรถมาจับจองพื้นที่ โดยทุกคนรู้หน้าที่คือนั่งกันเรียบร้อยแบบไม่ต้องมีพี่กาดคอยคุมจริงๆ... รอกันไม่นานคิม คิบอมกะเดินใส่หมวกกุชชี่มาคนแรก ตามด้วยซองมินน้อย หลังจากนั้นกะเปนน้องเรียว น้องเดินแบบแอบก้มหน้านิดๆ แต่เอาเห้อะ!~ แค่เหนน้องแค่นั้นกะมีความสุขมากๆ จิงๆ ละ

เรายืนรอกันแถวเกตแปปนุงกะคิดว่าได้เวลาอันสมควรจะกลับบ้านแร้วนะ.. กะเรยร่ำลาน้องอยู่ในใจ *เห้อ* แอบไม่ชอบบรรยากาศการลาจากแบบเน้เรยเหอะ..!!! มันวังเวงในอกยังไงกะมิรู้อ้ะ,,

 

เราถึงบ้านตอน... ตอน... ตี 2 ฟ่าละอ่ะ.. ก๊ะฟ่าคุนอาจะมารับอ่านะ มันก๊ะใช้เวลาพอสมควร
กลับมาอาบน้าม นอนหลับเปนตาย โชคดีไปที่พุ่งเน้ไม่เรียน

 

 

สำหรับวันเน้.. โอเคตรงสนามบินสุดๆละ
ปลล.ไว้เจอกันใหม่นะน้องเรียว (เผื่อพี่สาวจะไปหา)